ଲୁହ

ଲୁହ 💧
ଡ. ପ୍ରେମାନନ୍ଦ ବେହେରା

ଲୁହ ଖାଲି ଶବ୍ଦଟେ ନୁହେଁ,
ମନର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ପଥରେ ପଡ଼ିଥିବା
ଅଦୃଶ୍ୟ ଅକ୍ଷର;
ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଆଖି ଭିଜେ,
ଯାହାକୁ ବୁଝିବାକୁ
ହୃଦୟ ଧୀର ହୋଇଯାଏ ।

କେଉଁଠି ଦୁଃଖର
ଗଭୀର ପାତାଳର ନିଭୃତ କୋଣରୁ
ଏକ ଧାର ଉଠେ ଧୀରେ ଧୀରେ,
ନିରବ ପ୍ରାର୍ଥନା ପରି
ଆଖିଧାରରେ ବହିଯାଏ ।

ସେ ବେଳେ ବେଳେ
ମଉନେ ଏକାକୀ ରହିଥାଏ
ଲୁହ ତା’ର ସଂଗୀ
ସହଚର, ଆତ୍ମାର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ।

କେବେ ଲୁହ ଆଶ୍ୱାସର ମାଣିକ,
ହସର ମଝିରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ଯାତ୍ରା;
କେବେ ଲୁହ ଭଙ୍ଗା ସ୍ୱପ୍ନର ଧୂଳି,
କେବେ ଅପେକ୍ଷାରେ ଜଳାଯାଇଥିବା
ବିରକ୍ତ ଦୀପଶିଖା ।

କେବେ ଲୁହ ହୁଏ କାହାର ଅପରିମିତ ସ୍ନେହ,
ଅନ୍ଯକୁ ହରାଇଥିବା ମୁହଁ
ଅନ୍ଧାରରେ ଫେରି ଆସେ ଯେମିତି;
କେବେ ଲୁହ ହୁଏ ଆତ୍ମସ୍ଵୀକାର
କିନ୍ତୁ
“ମୁଁ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲି, କିନ୍ତୁ ପଡ଼ିନି।”

ଜଣେ ଖାଲି କାହାରି ସ୍ପର୍ଶରେ
ଲୁହ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ ମଧ୍ୟ,
ତା’ର ଗନ୍ଧ ରହିଯାଏ ଚେତନାରେ;
ଯେମିତି ବର୍ଷା ପରେ ମାଟିର
ଶୀତଳ ଓ କଚ୍ଚା ସୁଗନ୍ଧ ଧରାର ।

ଲୁହ କହିପାରେ ସେଇ ସବୁ,
ଯାହାକୁ କଣ୍ଠ କହିପାରେ ନାହିଁ
ନିରବ ଚିତ୍କାର,
ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଶା,
ବିସର୍ଜିତ ଭୟ,
ଅତଳ ପ୍ରାର୍ଥନା ।

ଏବଂ ଶେଷରେ,
ଲୁହ ହୁଏ ମନର ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ
ଯାହା ପରେ ଆତ୍ମା ହୁଏ ନୂଆ,
ଭିଜା ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ,
ଆଶା ଆଲୋକ ହାତ ଉଠାଇ କହେ
“ଏବେ ଚାଲ, ନୂଆ ଆଖିରେ ଜଗତକୁ ଦେଖିବା ।”

ପଦ୍ମପୁର, ବରଗଡ଼