ଶୀତରେ ପ୍ରେମ”
ଶୀତରେ ପ୍ରେମ”
ଡ. ପ୍ରେମାନନ୍ଦ ବେହେରା*
ଶୀତ ଆସିଲେ
ପ୍ରଥମେ କୁହୁଡ଼ି ନୁହେଁ,
ତୋ’ ସ୍ମୃତି ନେଇଆସେ
ରାସ୍ତାରେ, ଚା କପ୍ରେ,
ସନ୍ଧ୍ୟା ଝାପ୍ସା ଆଲୋକରେ
ଅଜାଣତେ ଉଷ୍ଣ ହୋଇଯାଏ ମୋ ହୃଦୟ ।
ପବନ ଯେତେବେଳେ
ଶୀତ ଧରିଆସେ
ଦେହକୁ ଛୁଇଁଯାଏ,
ତୋ ନାମ, ଏକ ମଫଲର ହୋଇ
ଗଳାକୁ ଘେରିଧରେ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୁରକ୍ଷା ଦରକାର ହୁଏନି ।
ଚା’ ଦୋକାନର ଧୂଆଁ ଭିତରେ
ଦୁଇଟି ଅଧକୁହା କଥା,
ବାଷ୍ପ ହୋଇ ଉଠେ
ଏବଂ ଆକାଶକୁ ନୁହେଁ
ସିଧାସଳଖ ମନକୁ ଲାଗିଯାଏ
ଅଭ୍ୟାସ ବଶବର୍ତ୍ତୀ
ଏକ ସମ୍ପର୍କ ପରି ।
ଶୀତ ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ
ଡେରି କରି ଆସେ,
ଠିକ୍ ସେମିତି
ତୋ ହସ ମଧ୍ୟ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲେ ଓଠରୁ
କିନ୍ତୁ ଖୋଲିଲା ପରେ
ସାରା ଦିନକୁ ଆଲୋକିତ କରେ ।
ତୋ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଛୁଆଁ
ଶୀତକୁ ଭୟ କରେନି,
ସେ ଜାଣେ
ଉଷ୍ଣତା ଦେହରେ ନୁହେଁ,
ଭରସାରେ ଥାଏ
ଆଉ ସେଇ ଭରସାରେ
ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ହାରି
ପୁନଃପୁନଃ ଜିତିଯାଏ ।
ଶୀତ ରାତିର ନିରବତା
ଯେତେବେଳେ
ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନିଏ,
ତୋ କଣ୍ଠସ୍ୱର
ମନରେ ଜଳୁଥିବା
ଦୀପ ହୋଇ ରହିଯାଏ—
ଇନ୍ଧନ ଶେଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ
ଆଶାକୁ ଲିଭିବାକୁ ଦିଏନି ।
କମ୍ବଳ ଭିତରେ
ଶରୀର ନୁହେଁ,
ମୁଁ ଲୁଚାଇ ରଖେ
ତୋ ସ୍ମୃତି, ତୋ ମୌନତା,
ଅଧା ଅଧୂରା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି—
ଯାହା ଭାଙ୍ଗେନି,
ସଂପର୍କ ଉଜ୍ଜୀବିତ ରଖେ ।
ଶୀତରେ ପ୍ରେମ
ଏକ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଅଭ୍ୟାସ
ଅପେକ୍ଷା, ନିରବତା
ଏବଂ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ରହିବା
ସବୁଠାରୁ କଠିନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ
ସେ ପ୍ରେମ
ଶୀତରେ ମଧ୍ୟ
ହାତ ଛାଡ଼େନି,
ଆଉ ପ୍ରେମ
ବସନ୍ତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେନି
ସେ ନିଜେ ଏକ ଋତୁ
ନିଜେ ଏକ ଉଷ୍ଣତା ।
ପଦ୍ମପୁର, ବରଗଡ଼