ସୁନ୍ଦର ତୃପ୍ତିର ଅବସାଦ ନାହିଁ

ସୁନ୍ଦର ତୃପ୍ତିର ଅବସାଦ ନାହିଁ
( ରାଗ — ବିଭାସ କେଦାର )

🖊️କବିରତ୍ନ ନୂତନ କୁମାର ବେହେରା

ଧରିତ୍ରୀର ଶିରୀ’ ବଢ଼ାଏ ପ୍ରକୃତି’,
        ତାର ରୂପ ରଙ୍ଗ’ ପ୍ରକାଶଇ ଜ୍ୟୋତି’ ।
ଅନାଦି ଜଗତେ ବିଧାତା ଅନନ୍ତ,
           ସବୁରି କଲ୍ୟାଣେ ସଦା ଦୟାବନ୍ତ ।
ନଦ ନଦୀ ଗିରି ସାଗର ବନାନୀ,
           ଦେଖାନ୍ତି ଦୃଶ୍ୟର ନବ ନବ ଠାଣି ।
ଫେଡ଼ିଲେ ନୟନ ଦିଶନ୍ତି ପୁରତେ,
          ହୃଦୟେ ଆନନ୍ଦ ଆସେ ଅପ୍ରମିତେ ।
ଦିବସେ ଭାସ୍କର ଦିଅନ୍ତି ଆଲୋକ,
            ଝଟକି ଉଠଇ ଯେ ସାରା ମୁଲକ ।
ସର୍ବରୀରେ ଶଶୀ ଉଏଁ ହସି ହସି,
           ତା’ ସ୍ନିଗ୍ଧ ପ୍ରଭାରୁ ସୁଧା ପଡ଼େ ଖସି ।
କଳ କଳ ନାଦେ ବହେ କଲ୍ଲୋଳିନୀ,
              ଅନନ୍ତ ସାଗର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଗାମିନୀ ।
ଗିରି ବନ ଶୋଭା ଅତି ମନୋହର,
                ଲାଗଇ ସରସ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ।
ପଶୁପକ୍ଷୀ ବୃକ୍ଷ ଲତା ଗୁଳ୍ମରାଜି,
         ଦେଖି ଯେ ଦର୍ଶକେ ରହିଥାନ୍ତି ମଜି ।
ଋତୁ ନେଇ ଧରା ବଦଳାଏ ବେଶ,
           ଏକ ପରେ ଏକ ହୁଏ ନାହିଁ ଶେଷ ।
ଛଅ ଋତୁରେ ଛପନ କୋଟି ଜୀବ,
            ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ ପାର୍ଥିବ ବିଭବ ।
ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନେ ଗଢ଼ନ୍ତି ଜୀବନ,
            ଶ୍ରମେ ଲଭିଥାନ୍ତି ଜ୍ଞାନ ଧନ ମାନ ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ବର୍ଷା ହେମନ୍ତ ଶରତ ଶୀତ
             ବସନ୍ତ… ସଭିଏଁ ଏକ ଏକ ମିତ ।
ଛଅ ଋତୁ ମଧ୍ୟେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେ ବସନ୍ତ,
             ତାର ଆଗମନେ ଭବ ଋଦ୍ଧିମନ୍ତ ।
ଫୁଲେ ଫୁଲେ ନାଚେ ମନ ପ୍ରାଣ,
           ହୃଦୟରେ ଆସେ ନବ ଜାଗରଣ ।
କୁସୁମ ସୁବାସ ବିତରେ ମଳୟ,
         ଏ ସାରା ସଂସାର ଲାଗେ ମଧୁମୟ ।
ରାଗ ରାଗିଣୀର ରାଣୀ ଯେ କୋଇଲି,
       ତା’ ସ୍ଵନେ ବିରହୀ ଦୁଃଖ ଯାଏ ଭୁଲି ।
ବିଧାତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଯେତେ ଅନୁପମ,
         କୃତ୍ରିମ କେବେ ବି ହୁଏନା ତା’ ସମ ।
ସୁନ୍ଦର ତୃପ୍ତିର ଅବସାଦ ନାହିଁ,
             ଆକର୍ଷଣେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୁଏ ତହିଁ ।
ପ୍ରକୃତିର ଦାନେ ହସେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଭୂଇଁ,
            ଜୀବନ ହୁଅଇ ଧନ୍ୟ ତାର ପାଇଁ ।